Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω!!

Η αδελφή μου λέει πως γεννήθηκα ...θυμωμένη!


Να είναι ορμονικό, να είναι αστρολογικό, να είναι "απλώς" ψυχολογικό;


Ίσως να είναι και κληρονομικό!
Από τη γιαγιά μου που έχει πεθάνει χρόνια τώρα θυμάμαι έντονα την εικόνα της, στο μπαλκόνι του παλιού σπιτιού να πιάνει ψιλή κουβεντούλα με έναν ... αόρατο συνομιλητή!
Ακολουθώντας τα γονίδια,
έχω μαλώσει, έχω βρίσει, τα έχω πει έξω από τα δόντια,
απευθυνόμενη στο ...σιωπηλό ακροατή μου!
Έχω θυμηθεί όποιον με έχει ενοχλήσει, με έχει πειράξει, με έχει αδικήσει!


Στην περίπτωση που έχω λόγο να θυμώνω...
αν δεν εκφράσω τον θυμό μου στην ώρα του, αυτός δειλιάζει, οπισθοχωρεί, διαπραγματεύεται, μοιράζει ευθύνες, οργανώνεται εναντίον μου!
Όταν επεξεργάζομαι τον θυμό, αυτός συρρικνώνεται σε μέγεθος, καταπιέζει την ένταση του και μεταμορφώνεται (όπως όλα τα ανέκφραστα συναισθήματα), σε θλίψη, η θλίψη σε κατάθλιψη και πάει λέγοντας!

Όταν τον εκφράζω ,
αντίθετα αισθάνομαι ενοχές γιατί δημιούργησα μία άβολη κατάσταση,
η οποία με φέρνει μπροστά στον φόβο
να αντιμετωπίσω το φόβο μου,
τον οποίο κατάφερνα επιμελώς να αποφεύγω για πολύ καιρό!
Φόβος να χαθεί η έθραυστη ισορροπία, φόβος να μην ξέρω πως να διεκδικήσω το δίκιο μου, φόβος να μην είμαι αρεστή και αποδεκτή, φόβος να χάσω τα ...κεκτημένα μου, φόβος να μείνω μόνη !

Ανήκω δυστυχώς κι εγώ στην κατηγορία των ατόμων που έχουμε εκπαιδευτεί με μεγάλη επιτυχία στην άρνηση του θυμού μας και στην αντικατάσταση του από επιφανειακή ηρεμία, δήθεν ανωτερότητα, παθητική επιθετικότητα και πολλά ...ψυχοσωματικά συμπτώματα!


Αυτά τα τελευταία είναι ένα τίμημα που έχω πληρώσει πολύ ακριβά!



Συμπέρασμα: Θυμώστε! Κάνει καλό στην υγεία!

Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2009

Τι μπέρδεμα!!

Zητείται, επειγόντως ηλεκτρολόγο!

Μερικές φορές στη ζωή μας που τα πράγματα ανακατεύονται, μπερδεύονται, περιπλέκονται...

Μία σκέψη, ένα συναίσθημα, μία ανάγκη, μία επιθυμία, η καθημερινότητα τόσο αργά αλλά τόσο διακριτικά δημιουργούν ένα εσωτερικό κουβάρι που δεν το αντιλαμβάνεσαι όσο δημιουργείται και όταν φευγαλέα πλησιάζεις, καταλήγεις να αποφεύγεις τη σκέψη και απλώς την τοποθετείς στο κουτάκι "φυσιολογικά"!

Μαθαίνεις να ζεις μαζί του, δεν το κλωτσάς, δεν σκοντάφτεις πάνω του αλλά εξασκείσαι στους ελιγμούς, σηκώνεις το πόδι και περνάς , αλλάζεις πορεία ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις κύκλους, μαθαίνεις να ζεις μαζί του ακόμα κι αν πληγώνεται καθημερινά η αισθητική σου.

Ο καλύτερος ίσως τρόπος να αποκτήσεις συνειδητότητα της εσωτερικής αναστάτωσης είναι να αντιμετωπίσεις την καθημερινότητα σαν εσωτερικό καθρέπτη , να κοιτάξεις, πως πραγματικά ζεις, πως κινείσαι, πως συμπεριφέρεσαι, τι έχεις τοποθετήσει γύρω σου!


Στο δια ταύτα!
Ζω ανάμεσα σε καλώδια.
Μόντεμ, σταθερό τηλέφωνο, laptop, κι άλλο laptop, τηλεόραση, κι άλλη τηλεόραση, κεραίες τηλεόρασης, εκτυπωτής και πλέον home cinema! Ένας συρφετός από καλώδια.
Τα λημέρια τους είναι η τηλεόραση αλλά και το πάτωμα κυρίως μπροστά και λιγότερο πίσω από τον καναπέ του σαλονιού!
Σκορπισμένα μέσα σε όλο το σαλόνι συνδέονται μεταξύ τους, με συνδέσμους, με τις πρίζες, θυμίζουν κατσαρίδες, πολλαπλασιάζονται, επεκτείνονται...

Συμπέρασμα: τα καλώδια θα τα ξεμπερδέψει ο ηλεκτρολόγος!
Με εμένα τι θα γίνει;

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009




- Μaya :
Καλησπέρα.
Ένα ραντεβού θα ήθελα να κλείσω για καθαρισμό ("δοντιών " ! Το σκέφτομαι αλλά δεν το λέω).

- Οδοντίατρος :
Θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι ο καθαρισμός διαρκεί 2 ώρες!

- Μaya :
Μα καλά, 2 ώρες, Τι θα κάνετε 2 ώρες; (πως θα δικαιολογήσουν τα 100 ευρώ; Το σκέφτομαι αλλά δεν το λέω.)

- Οδοντίατρος :
Είναι ο ατμός, οι κρέμες, το μασάζ, θα μπείτε και στο μηχάνημα!


- Μaya :
(Πόσο έχουν εξελιχθεί οι καθαρισμοί δοντιών!
Η καινούρια οδοντίατρος είναι, τηλεφωνικά τουλάχιστον, αντάξια της φήμης της!
Μα καλά οι υπόλοιποι οδοντίατροι δεν ενημερώνονται;
Εμένα τόσο καιρό γιατί με ταλαιπωρούνε και με πονάνε;
Τα σκέφτομαι, όλα αυτά, αλλά δεν τα λέω!)

- Οδοντίατρος :
Στις 4.00 είναι καλά;

- Μaya
Πολύ καλά! Ευχαριστώ! Γεια σας!

Κλείνω το τηλέφωνο και κοιτώ αφηρημένα την κάρτα!

Είχα μόλις κλείσει ραντεβού για καθαρισμό "δοντιών" με την ...αισθητικό!

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009




Δευτέρα, 05 Οκτωβρίου 2009

Aυστηρώς Ακατάλληλο για ανηλίκους


Επέστρεψε η κάτοικος του ισογείου!
Και όπως όλοι οι γείτονες μου έχει και αυτή τα κουσούρια της!
Σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Ανανεώσαμε, την πρώτη " γνωριμία " μας!

"Ενώ βρίσκομαι στην κρεββατοκάμαρα και επιδεικνύω μία απίστευτη νοικοκυροσύνη (μη με πουν και ακαμάτρα!), ακούω αίφνης, όλους εκείνους τους γνωστούς ήχους, που παράγονται, όταν ένα ζευγάρι βρίσκεται σε ερωτικές περιπτύξεις. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι το ζευγάρι αυτό ή βρισκόταν στο σαλόνι μου ή η κλειστή τηλεόραση μου, άγνωστο πως, βρέθηκε στο on, να προβάλλει, ταινίες sex, μέρα μεσημέρι! Χωρίς να αναλύσω τι ακούω και με το τρομακτικό συναίσθημα ότι κάποιος έχει εισβάλλει μέσα στο σπίτι μου, τρέχω στο σαλόνι. Κατέληξα, με το βλέμμα του ροφού στο μάτι γιατί και εξακολουθούσα να είμαι μόνη μου και η τηλεόραση παρέμεινε κλειστή. Παρόλα αυτά κάποιοι, έκαναν sex, μέσα στο σπίτι μου! Μπορεί να μην τους έβλεπα αλλά τους άκουγα!

Με την διάθεση του Σέρλοκ Χόλμς, ερεύνησα απ΄άκρη σε άκρη το μικρό τριάρι μου και αφού σιγουρεύτηκα ότι καμία ευθύνη δεν έφερα για την παραγωγή ήχων, έστρεψα τις έρευνες μου στους γείτονες. Εφόσον οι ιδιοκτήτες και ένοικοι του δευτέρου ορόφου απουσίαζαν και εγώ κατοικούσα στον πρώτο (μένω σε δυόροφο), όλες οι υποψίες έπεσαν στην καινούρια κάτοικο του ισογείου. Οι ήχοι συνεχίζονταν, εναλάσσονταν ανάλογα με το φύλο, δυνάμωναν και ελαττώνονταν (τι να σας πω, κολάστηκα, η γυναίκα!). Θυμήθηκα, όμως, πως είμαι "κυρία" και σταμάτησα να στήνω αυτί. Μετέφερα, λοιπόν, την νοικοκυροσύνη μου στο σαλόνι, έβαλα την ηλεκτρική σκούπα στο max και το ραδιόφωνο στη διαπασών. Πόση ώρα όμως να σκουπίζει κάποιος 30 τετραγωνικά; Η τελευταία λύση ήταν οι ωτασπίδες, η οποία απορρίφθηκε ως ηλίθια!

Αυτό συνεχίστηκε με τακτικότητα και συνέπεια, τις επόμενες εβδομάδες και ομολογώ πως ποτέ, δεν ενόχλησαν σε ώρες κοινής ησυχίας. Λειτούργησε, δε, με διάφορους τρόπους, ως διεγερτικό (κόλαση, γιατρέ μου!), ως ενόχληση (ε, αι σιχτίρ!) ακόμα και ως ξυπνυτήρι (αν κοιμάσαι ελαφρά), με κορυφαία στιγμή ένα πρωινό Σαββάτου, όταν συνειδητοποίησα ότι η μετάδοση εκτός από live ήταν και stereo! Οι απόηχοι της ερωτικής κορύφωσης, πολλαπλασιάζονταν στις σκάλες εισόδου του διόρωφου, ενημερώνοντας όλους τους ενοίκους, επακριβώς, για το τι εξελισσόταν πίσω από την κλειστή πόρτα του ισογείου.
Όταν συμμάζεψα το "ματάκια" που υπόβοσκε, σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα μου, οι σκέψεις μου εξελίχθηκαν σε πεζά ερωτήματα. Ήξερε το νεαρό ζευγάρι ότι είχε ακροατές; Μήπως την "έβρισκαν" στη σκέψη ότι υπήρχαν εν δυνάμει ματάκηδες (στην περίπτωση μας, αυτάκηδες!); Η συντηρητική ανατροφή μου ανασύρθηκε και απαίτησε την σιωπηλή απόλαυση της ηδονής! Εμείς, δηλαδή, που πήραμε όρκο σιωπής τι θεωρούμαστε πλέον, πουριτανοί ή βιτσιόζοι; Ύστερα πάλι βρέθηκα να κοιτώ την ρομαντική πλευρά μου. Σε κάθε καινούρια σχέση (σίγουρα ήταν καινούρια γιατί αν είχε σχέση όταν πρωτοήρθε, θα το άκουγα), οι ορμόνες είναι ασυγκράτητες (λες και μόνο όσοι ξεκινούν μια σχέση κάνουν sex!). Και τελικά έφτασα στο δια ταύτα! Έπρεπε να την ενημερώσω; Και τι να της έλεγα δηλαδή "έτσι φωνάζεις πάντα ή ο τύπος είναι κελεπούρι;" Μήπως να ηχογραφήσω πάσης φύσεως βογκητά και ξεφωνητά και να τα αφήσω διακριτικά στην εξώπορτα. Τελικά θα τους έφερνα σε δύσκολη θέση; Μήπως με έφερναν αυτοί σε δύσκολη θέση; Με αφορούσε τελικά;

Συμπεράσματα: επειδή όλες οι ώρες δεν είναι ίδιες και οι διαθέσεις εναλάσσονται από την ανάγκη για χαλαρότητα έως τον απόλυτο εκνευρισμό, το να ακούς ένα ζευγάρι, μέσα στο σπίτι σου να βογκάει, αυξομειώνοντας την ένταση, πιστέψτε με, δεν είναι το καλύτερο. Άρα με αφορά. Το να χτυπήσεις όμως την πόρτα ένος ξένου ανθρώπου, για να τον ενημερώσεις, ότι όταν βρίσκεται με τον ερωτικό του σύντροφο δεν είναι, πλέον, ιδιωτική στιγμή, όπως πιθανόν πιστεύει, αλλά δημόσια, πιστέψτε με, αυτό είναι χειρότερο! Γι αυτό και αποφεύγω να σκέφτομαι αυτή την εκδοχή. Κατελήξαμε, λοιπόν, σε γνώση δική μου και άγνοια δική της, να συζούμε οι δύο ενοικιάστριες και να μοιραζόμαστε προσωπικό χρόνο, όχι όμως και ποιοτικό.

Πάντως το γεγονός, απέδωσε διδακτικά και προστατευτικά. Διδακτικά γιατί μερικές φορές χρειάζεται να μάθουμε πως να διατηρούμε την προσωπική μας ζωή, αυστηρά προσωπική και κυρίως σε περιπτώσεις που τα οικοδομικά υλικά δεν το επιτρέπουν και προστατευτικά γιατί με προφύλαξε από την πιθανότητα να βρεθώ σε ανάλογη θέση ! Πρέπει να προνοηθεί κάποιου είδους εγγύηση για την ηχομόνωση των ενοικιαζόμενων κατοικιών ή τουλάχιστον να ενημερώνουν για την ποιότητα της! Διαφορετικά κινδυνεύουμε όλοι να γίνουμε βορά στα αδιάκριτα μάτια ή στην καλύτερη περίπτωση, αυτιά, των γειτόνων, των φίλων των γειτόνων (έχω φυσικά ενημερώσει άπαντες), των μικρών γειτονόπουλων που παίζουν έξω από το παραθύρι της, των ........................!

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν!

Είμαι με το Αστροπελέκι σε μια μικρή παραλία στην
Πελοπόννησο και δεν πιστεύουμε στην καλή μας τύχη!

Το Αστροπελέκι παραληρεί από ενθουσιασμό! Έχει ξεχάσει Ψαρού, Χιλιαδού, Μπαχάμες, Βερμούδες, whatever exotic, και αναφωνεί "what a beach!" (για τη παραλία), "what a bitch!" (για μένα που την έσερνα στην παραλία!). Τέλεια θάλασσα, ξαπλώστρες και ομπρέλες, με ευτελές αντίτιμο, καφεδάκι, μουσικούλα! Οι "λουόμενοι" όσοι ακριβώς έπρεπε να είναι ώστε να μην αισθάνεσαι ούτε ναυαγός ούτε σαρδέλα.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Κάπου στο βάθος ένα γήπεδο του βόλεϊ (ένα φιλέ δηλαδή στα βότσαλα) όπου μερικά νεαρά παιδιά έκαναν practice (χωρίς να ενοχλούν)! Είναι τέτοια η χαλάρωση που μιλάμε, μόνο όταν είναι τελείως απαραίτητο. Κολυμπάμε (όχι κατ΄ ανάγκη), λιαζόμαστε, κοιμόμαστε και χαζεύουμε.
Κάποια στιγμή όταν συνερχόμαστε από την "νιρβάνα" αντιλαμβάνομαι πως στο γήπεδο του βόλεϊ, διεξάγεται αγώνας. Την προσοχή μου, όμως, τραβά ένας τεράστιος άντρας καθισμένος σε μία καρέκλα σκηνοθέτη να εκτελεί χρέη συντονιστή του event, προπονητή και διαιτητή. Κάπου κάπου σηκωνόταν και περιέφερε τον όγκο του προς το φιλέ δίνοντας οδηγίες ή κάνοντας παρατηρήσεις (υπέθετα γιατί δεν άκουγα). Το βλέμμα μου είναι καρφωμένο επίμονα πάνω του. 'Ημουν σίγουρη ότι τον γνώριζα αλλά δεν με βοηθούσε η μνήμη μου (αρχές Αλτσχάϊμερ, να υποθέσω;).
Και ξαφνικά από το βάθος του εγκεφάλου μου, ακούγεται ο Χριστοδουλόπουλος, να τραγουδά: "Όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν!"
Αποσβολωμένη, με το βλέμμα του ροφού στο μάτι, κοιτώ με σιγουριά, πλέον ...τον έρωτα της νιότης μου ...στη μεταλλαγμένη έκδοση του.
Μα εγώ τον θυμόμουν ψιλό. Μάλλον το ύψος το πήρε σε πάχος. Δυσκίνητος με καμπύλη ευημερίας (πρώην κοιλιακοί, νυν κοιλάρα) και το περπάτημα της "χήνας" αποτελεί καρικατούρα του παλιού του εαυτού!! Τουλάχιστον είχε ακόμα τα μαλλιά του! αλλά δεν είχε πια λαιμό, μέση, ούτε καν μύες (ήταν επιμελώς καλυμμένοι με στρώματα λίπους).
Σκέφτηκα να του μιλήσω. Αλλά τι να πω;
- "Τι κάνεις"; Παχαίνει, είναι η προφανής απάντηση!
- "Άλλαξες!" Γιατί πάχυνε!
- "Σα να μην πέρασε μια μέρα"! Μα πέρασαν χρόνια!
Μήπως τον φέρω σε δύσκολη θέση;
Τελικά, μετά από εκτενή συζήτηση με το Αστροπελέκι, αποφάσισα να μείνω με αναμνήσεις, καλοκαίρια, καρδιοχτύπια, ραντεβού στα κρυφά, παραλίες, disco...!

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Βρώμα, βρώμα! Πω, πω βρώμα!

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:
Αν έχεις ευαίσθητο στομάχι
μη διαβάσεις το κείμενο.

Πέμπτη

Η νηπιαγωγός της ιστορίας μας πρωί πρωί πηγαίνει να εργαστεί στο
νηπιαγωγείο.
Έχει οργανώσει παιχνίδια, έχει προμηθευτεί παραμύθια, έχει φρεσκάρει στην μνήμη της όλα τα παιδικά σουξέ που γνωρίζει κ.ά. Βέβαια, η συνάδελφος της, την έχει ενημερώσει ότι το πρωί στο συγκεκριμένο νηπιαγωγείο δεν προλαβαίνεις να ασχοληθείς με τα νήπια γιατί μπαινοβγαίνουν οι υπάλληλοι του Δήμου και τα τηλέφωνα κτυπούν συνέχεια όπως στα Υπουργεία. Εκείνη, όμως, είναι πολύ αισιόδοξη.

Τελικά η ημέρα εξελίχθηκε με αρκετές ...βιωματικές εμπειρίες για τα νήπια, τα οποία παρακολούθησαν, αρχικά, το σιδερά να επιδιορθώνει τις μπαλκονόπορτες, τα παγκάκια και να αφαιρεί σιδερένια παιχνίδια της παιδικής χαράς ως άκρως επικίνδυνα.
Κατόπιν παρατηρούσαν τους οικοδόμους του δήμου, οι οποίοι ήρθαν να εκτιμήσουν σε πόσο άθλια κατάσταση βρισκόταν η αποθήκη, να προτείνουν τρόπους αποκατάστασης της, φυσικά σε άλλη χρονική στιγμή και όλοι μαζί να αναρωτιούνται αν η ηπατίτιδα Α είναι χειρότερη από την Ηπατίτιδα Β.
Η δε νηπιαγωγός, όλο το πρωινό, βρισκόταν σε τηλεφωνική επικοινωνία με τους εκπροσώπους από την Επιτροπή Παιδείας του δήμου για να συντονίσει τις εργασίες που γίνονταν εκείνη την στιγμή στο σχολείο!

Δεν πειράζει, σκέφτηκε η αφελής,
"αύριο θα είναι μια καλύτερα ημέρα, δεν περιμένουμε, άλλωστε κανένα εργάτη!"

Παρασκευή.

Παρασκευή πρωί πρωί, η γνωστή νηπιαγωγός ήρθε, πάλι, χαρούμενη στο σχολείο, άνοιξε τα παράθυρα να αερίσει το χώρο και καλωσόριζε τα νήπια. Όσο περνούσε όμως η ώρα, παρατηρούσε μια μυρωδιά να πλανιέται στον αέρα!
Μύρισε τα παπούτσια των παιδιών ένα ένα (για ακαθαρσίες γάτας).
Τίποτα!
"Ανίχνευσε" τους ποπούς των παιδιών για τυχόν "ατυχήματα".
Τίποτα!
Άρχισε να υποψιάζεται ότι κάτι έχει ψοφήσει.
Έλεγξε το σχολείο!
Τίποτα.
Το συζήτησε με την συνάδελφο της και αποφάσισαν από κοινού ότι μύριζε "πτωμαΐνη". Κάτι ψόφιο υπήρχε στο νηπιαγωγείο και υπέθεσαν ότι το πτώμα κειτόταν κάτω από το φωτοτυπικό.
Κάτω από το φωτοτυπικό όμως βρισκόταν μόνο ένα τεράστιο πτώμα κατσαρίδας (από βασιλική οικογένεια, δηλ τεράστιο!).

Στο μεταξύ, παιδιά και νηπιαγωγοί, έχουν μαστουρώσει από την μπόχα και έχουν ανοίξει ότι ανοίγει για να μπει καθαρός αέρας.

Φτάνει η ώρα του δεκατιανού και τα παιδιά πάνε τουαλέτα. Ένα παιδί αφού κάνει την ανάγκη του τραβάει το καζανάκι.

Και τότε η ταλαίπωρη νηπιαγωγός το ακούει να φωνάζει:
" κυρία, το νερό ανεβαίνει!".
Πράγματι το νερό μέσα στην μία λεκάνη
αρχίζει να ανεβαίνει επικίνδυνα, πολύ επικίνδυνα.
Η νηπιαγωγός, θέλει να φωνάξει στα παιδιά
να βγουν έξω από την τουαλέτα
αλλά η φωνή δεν βγαίνει από το σοκ!
Όπως όταν βλέπει εφιάλτη!
Άλλωστε ήταν εφιάλτης,
που έβλεπε με ανοιχτά μάτια.

Το νερό σταμάτησε στο χείλος της λεκάνη, λίγο πριν ξεχειλίσει.

Τηλεφωνεί, η ταλαίπωρη στο δήμο να έρθουν αμέσως οι υδραυλικοί.

Παραδόξως ο υδραυλικός ήρθε σε δέκα λεπτά και εκεί αρχίζει ο πραγματικός εφιάλτης!΄

Ο υδραυλικός παίρνει την σφουγγαρίστρα, με την οποία η καθαρίστρια, σφουγγάριζε το σχολείο,
την χώνει στην λεκάνη της τουαλέτας και αρχίζει να την ξεβουλώνει.
Μέσα σε λίγα λεπτά, λεκάνη, πατάκια, πάτωμα, τοίχοι έχουν γεμίζει
με το περιεχόμενο της λεκάνης.

Στη συνέχεια, ο υδραυλικός,
με τα λερωμένα παπούτσια του, αφού έκανε μία βόλτα μέσα στο σχολείο,
εξήγησε στις κοπέλες ότι η τουαλέτα δεν ξεβουλώνει
και πρέπει να καλέσουν αποφρακτική
να κάνει συντήρηση στους σωλήνες.

Στο μεταξύ τα παιδιά στριμώχνονται στην μικρότερη τουαλέτα του διπλανού τμήματος.
Αλλά νερό, τα δύσμοιρα, ήπιαν πριν φύγουν γιατί δεν μπορούσαν να πλησιάσουν τις τσάντες τους και
να πάρουν τα ποτηράκια τους, γιατί αυτές βρίσκονταν κοντά στο βρωμερό μπάνιο!

Φυσικά τα νήπια πέρασαν στην τάξη τους,
ένα τέταρτο πριν αποχωρήσουν από το σχολείο.
Η νηπιαγωγός διάβασε πολύ γρήγορα ένα παραμύθι
για να φύγουν με καλές αναμνήσεις
και να μην θυμούνται την "περίεργη" μέρα που πέρασαν.
Έτσι τελείωσε η πρώτη εβδομάδα του νέου σχολικού έτους.